gecenin bu saatinde uğraş arıyorum kendime.aslında deli gibi uykum var ama vücudum istemiyor dinlenmek.tv de zaten bombok kanallar bomboş.kıristin var sahnede ama o da boya kazanına düşmüş gibi.sahneye çıktıktan 10 dakika sonra mavi far kırmızı surat takma sarı saç kombinasyonundan olmuşmuş bi oyuncak bebeğe dönüşüyor.plastik ek saçları spotların altında yapmacıklığına yapmacıklık katıyor.katlanmamı sağlayan tek şey sesi.
sesi de olmasa.
aman banane.o orda çığrına dursun,can sıkıntısından gebermek üzerindeyim.düşünmekten başka elimdenden gelen birşey yok şu konumda.

bombok geçmiş olan günüm gözlerimin önünden geçiyor.ne yaptım bugün mutlu olmak için sorusuna prflayıp geçiyorum.ben o şeyi 5 yaşındayken bıraktım be.yaklaşan sınav kalp atışımın artmasına neden oluyor.o günün yaklaştığını düşündükçe içim kararıyor,daha pozitif olmaya çalışıyorum.Sonra aklıma 'o'geliyor...Ani bir artış gösteriyor mutluluk hormonlarım.pörsük gevşek surat kaslarım bin tonluk bir yük kaldırmaya çalışırcasına geriliyor.ama sonra sanki bi veznedar gelip 'çekiniz karşılıksız hanfendi'diyor.hani o bin tonluk yük kaldırabilen yüz kaslarım varya,evet,onların üstünden tırla geçiyor.

Sonra kenardaki pencerede açık kalmış bi resim görüyorum.kendimden iğreniyorum.'jilet?'

hışımla kapattığım bilgisayardan garip sesler çıkıyor. o bile bana karşı bir takım duygular besliyor.o salak bilgisayar bile ona vurduğum zaman çalışması gerektiğini anlayıp devam ediyor.ama o?nötr.bi soygaz kadar kararlı.

Yastığın üstündeki noktacıkları saymaya çalışıyorum.nem oranındaki yükseliş ruhumu daraltıp nefes alma özgürlüğümü elimden alıyor.kitaplarla oyalanmaya çalışıyorum.birkaç dakika geçmeden onun ismindeki harflerin üstünü karaladığımı güzelim kitabın içine sıçtığımı farkediyorum.o bölgedende uzaklaştıktan boğazıma oturan düğümleri çözmeye çalışıyorum.

İçtiğim su bile acı gelmeye başlıyor.bulaşık makinesinin üstündeki calgona ilişiyor gözüm.o gerizekalı şarkı ağzıma takılıyor.'mağğkineniz uğzun yağşar calgonlağğ!'.tüm olayın içine ediyor o şarkı.acı çeken ruhum abuklaşıp şebekleşmeye başlıyor.fazla ileri gitmeden zıbarmam gerekti-ğini hatırlıyorum.son kez televizyonu açıyorum.

evet hala kristina.
yapmacık sarı saçlarıyla.
kırmızı suratını kasa kasa bağırıyor.
mavi gözkapaklarıyla.